Per cruiseschip van golfbaan naar golfbaan – Van Auckland (Nieuw Zeeland) naar Sydney (Australië)

De MS Europa in de haven van Auckland.

Het is twee uur ’s middags als ik op Londen Heathrow op de Air New Zealand 001 naar Auckland stap. Ik vlieg met een nieuwe Boeing 747-400 Long Haul en het eerste dat me opvalt als ik aan boord stap zijn de comfortabele stoelen en de royale beenruimte. Air New Zealand behoort tot de vliegmaatschappijen met de meeste beenruimte. Het is ook prettig dat er meer dan voldoende cabinepersoneel aanwezig is waardoor hapjes en drankjes in vlot tempo kunnen worden uitgereikt. Nog een bonus, het eten is van uitstekende kwaliteit. Verder beschikt iedere stoel over een persoonlijk entertainmentsysteem (een LCD-scherm met TV, video en spelletjes). Zo kom je de tijd wel door. 26 uur later stap ik in Auckland redelijk fris het vliegtuig uit en neem ik afscheid van de vriendelijke bemanning.

Mijn eerste ontmoeting met de Nieuw Zeelandse autoriteiten is er trouwens wel één van geduld. Zoals ieder eiland zijn ze natuurlijk panisch dat ziekten als mond- en klauwzeer, vogelgriep enz. door de bezoekers worden binnengebracht. Dus iedereen met een golfbag of andere sportschoenen moeten die allemaal ter inspectie aanbieden. Stokken en schoenen worden minutieus op grassprietjes enz. gecontroleerd. Ik heb natuurlijk net een Engels rugbyteam met tassen vol met schoenen voor mij in de rij staan en vrees al het ergste. Gelukkig wordt het rugbyteam naar een andere rij verwezen waar zij alle schoenen op een privé toonbank mogen uitstallen.

De in 1999 gebouwde MS Europa is het vlaggenschip van Hapag Lloyd en kan 408 passagiers en 275 bemanningsleden huisvesten. Wereldwijd behoort de MS Europa tot de middelgrote cruiseschepen. Alleen al het inschepen is een belevenis. Terwijl een muziekband voor de muzikale omlijsting zorgt staat de hotelbemanning opgelijnd om iedereen met een glas champagne te ontvangen. Iedere gast wordt vervolgens persoonlijk door twee stewardessen door de hele inschepingsprocedure geloodst en naar de hut begeleid. Vrijwel alle hutten (die trouwens allen suite heten) hebben uitzicht op zee en een balkon met een zitje en ligbed.

Wereldwijd worden cruiseschepen door de Berlitz Guide to Cruising & Cruise Ships (zeg maar de Michelingids voor het cruisegebeuren) aan de hand van puntenlijsten beoordeeld op zaken als service, keuken, entertainment, inrichting enz. De MS Europa heeft als enige cruiseschip ter wereld het vijfsterren-plus predikaat ontvangen en mag zich allround dus het beste cruiseschip van de wereld noemen, en dat in 2010 alweer voor het achtste jaar op rij. U begrijpt dus dat de verwachtingen hoog gespannen zijn….. 

Indoor lesfaciliteiten met de modernste snufjes!

Maar, voor de golfende gasten zijn er natuurlijk nog extra faciliteiten. Er is voor algemeen nut één permanente Duitse PGA-professional aan boord (op deze reis is dat Christiaan Lüdemann) en speciaal voor onze golfgroep (die uit 16 deelnemers bestaat) is er nog een tweede Duitse PGA-professional (André Sallmann) aanwezig. André zal deze reis onze steun en toeverlaat blijken die in ieder geval mijn inmiddels treurige spelniveau weer tot op acceptabele hoogte weet terug te brengen (een wereldprestatie van André!). Tijdens zeedagen is er dan nog de beschikking over een golfsimulator waarop alvast een paar van de te bezoeken golfbanen kan worden verkend. Verder zijn er hi-tec lesfaciliteiten met video en speciale software beschikbaar. Kortom, voor ieder wat wils.

Kapitein Hagen Damaschke, droom van de vrouwelijke passagiers.

De MS Europa heeft twee vaste kapiteins die elkaar per reis afwisselen. Deze reis is kapitein Hagen Damaschke de baas over het schip en hij wordt bijgestaan door zijn drie senior-stafofficieren te weten: de Stafkapitein (2e in commando), de Chief Engineer en de Hoteldirecteur. Tezamen met de 271 overige bemanningsleden wordt er voor gezorgd dat het de passagiers (zelf spreken ze over gasten) aan niets ontbreekt. Kapitein Hagen Damaschke voldoet volledig aan het beeld van de kapitein op een cruiseschip, goed uitziend, charmant en zeer populair bij de dames. Ook zeer populair bij de gasten is het dagelijkse moment  dat de scheepsklok 16.00 uur slaat waarop de kapitein over de intercom verslag doet van de wetenswaardigheden van de reis van die dag. Je ziet de dames weg zwijmelen bij het aanhoren van zijn zoetgevooisde stem. Op de vraag of hij zichzelf als zeeman of manager van het schip ziet, antwoordt hij na een korte denkpauze: “Interessante vraag, ik denk dat ik 1/3 zeeman, 1/3 manager en 1/3 PR-man ben”.

Om tien uur ’s avonds wordt er afgevaren. Vol in de lichten en terwijl de scheepshoorn met een sonore diepe bas zijn afscheidslied voor Auckland zingt wordt de MS Europa met zijn opvarenden vanaf de wal en vanuit de hotels die langs de kade liggen uitbundig uitgezwaaid. De confettiregen waarop ik mij vooraf zo verheugd had blijft echter uit, zoiets zie je blijkbaar alleen in de film……

Terwijl de MS Europa koers zet naar het 132 zeemijlen verderop gelegen Bay of Islands maak ik mij op voor mijn eerste overnachting aan boord. Op dit eerste stuk hebben we rustig weer en glijdt het schip als het spreekwoordelijke warme mes door de zachte boter comfortabel over de golven.

Misschien wel een van de mooiste holes van de wereld, hole 4 van Kauri Cliffs.

Tijdens de eerste stop, in Bay of Islands, wordt er op Kauri Cliffs gespeeld (volgens het Amerikaanse Golf Magazine de nummer 34 in de top 100 van de mooiste banen van de wereld in 2010). Zoals de naam al doet vermoeden is de baan aangelegd langs en bovenop 80 meter hoge kliffen wat garant staat voor spectaculaire uitzichten. De baan heeft een par van 72, meet 6.510 meter en heeft het karakter van een kustbaan. Uiteraard ziet alles er perfect en goed verzorgd uit. Leuk detail is dat de tips in de stroke saver zijn geschreven door Michael Campbell, de topspeler uit Nieuw Zeeland.

Als er dan toch gekozen moet worden dan zijn de 4e en de 14e hole volgens mij de mooiste. De 4e hole is een par 5 van 435 van een verhoogde tee met diepe ravijnen rechts langs de fairway en achter de green en een verpletterend uitzicht op de oceaan en kust achter de green. De 14e hole is een angstaanjagende par 3 van 161 meter over een klif. De green wordt van linksvoor tot rechtsachter begrenst door de kliffen en kijkt uit op de Cavalli Eilanden.  Oh ja, op de tee van hole 8 kan ik mij niet bedwingen en sla met de driver een bal in de 80 meter lager gelegen oceaan, ik moet per slot van rekening toch een souvenir achterlaten. Helemaal geweldig!

Werkelijk zeer indrukwekkende holes op Cape Kidnappers.

Diezelfde nacht varen we door naar Napier waar we spelen op het inmiddels vermaarde Cape Kidnappers. Pas open sinds januari 2004, maar al zo mooi dat hij in 2005 met stip op no. 27 in de top-100 terecht kwam, in 2010 staat hij achter Kauri cliffs op de 35e plaats. De par-71 meet 6525 meter en  is net als Kauri Cliffs een kustbaan, maar nu bovenop 450 meter hoge kliffen. Oogverblindende panorama-uitzichten over de oceaan! En met holes 3 en 15 als meest indrukwekkende. Hole 3 is een par-3 van 142 meter met aan de linkerkant de kliffen. Een afslag met een hoog adrenalinegehalte. Hole 15 is een par-5 van 549 meter waarbij de fairway van tee tot aan green bovenop een klif is gemaakt. Links de kliffen naar de oceaan en rechts gewoon een diep ravijn. De green ligt op de kop van het klif met wederom een verpletterend uitzicht. Bij de laatste slag naar de green denk je dat de bal in de 450 meter lager gelegen oceaan vliegt als je te lang bent. Oh ja, stroke index 1 dus! Als lunch zitten we dit keer aan de barbecue. De Nieuw-Zeelandse lamskoteletjes en fijne worstjes van eend met eekhoorntjesbrood zijn fantastisch en combineren feilloos met de wijnen van het vooraanstaande huis Te Awa.

Paraparaumu, de home course van Michael Campbell.

De volgende dag wordt er bij Wellington op een echte links baan gespeeld, die van de Paraparaumu Beach Golf Club, de homecourse van Michael Campbell. De course meet 6.072 meter en heeft een par van 71 . Hier is twaalf maal het Nieuw Zeeland Open gespeeld. Hole 5  is een par 3 van 148 meter naar een verhoogde eilandhole die niet door water is omgeven maar door ondoordringbare begroeiing. De bal moet dus in één keer op de green! Hole 13 is een par 4 van 408 meter met een zogenaamde “rollercoaster” fairway en een green op de top van een zandduin. Op deze hole wordt het uiterste van de speler gevraagd, zowel lengte als precisie zijn belangrijk.

Voor anker in Milford Sound.

Via Stewart Island, komen we terecht bij  Dusky Sound en Milford Sound. Dusky Sound en Milford Sound (sound wordt uitgesproken als “zund”) zijn de Nieuw Zeelandse fjorden en liggen ongeveer net zo ver van de zuidpoolcirkel af als de Noorse fjorden van de noordpoolcirkel. Het lijkt inderdaad net of je zo de Noorse fjorden binnen vaart. Prachtige natuur en indrukwekkende uitzichten op en vanaf de kliffen. We komen langs een vissersplaatsje dat zo weggeplukt lijkt te zijn uit het decor van Jaws. De komende vier dagen worden in beslag genomen om de grote oversteek van 923 zeemijlen (een dikke 1.700 kilometer) naar Hobart op Tasmanië te maken.

Als entertainment onder meer de "broer" van Stevie Wonder.

Als het schip op zee is moeten de gasten natuurlijk ook bezig gehouden worden. Nou aan “Unterhaltung” zoals dat op zijn Duits heet, geen gebrek. Iedere zeedag wordt er aangevangen met fitness. Geen overbodige luxe met de culinaire overdaad die dagelijks wordt aangeboden. Complete vijf-gangendiners hou je een paar dagen vol, maar dan ga je toch snel terug naar een voorgerecht en een hoofdgerecht of een hoofdgerecht en een dessert. Mocht het u interesseren, aan het einde van de reis ben ik twee kilo zwaarder dan aan het begin van de reis. Overdag is er meestal keuze uit zes tot zeven georganiseerde activiteiten: fitness, financiële lezingen, homeopathische lezingen, literaire lezingen, klassieke muziek, schilderlessen en dansles, en dan natuurlijk ook nog de diverse cocktailparties en het avondamusement.

Dansles midden op de oceaan.

Geïnspireerd door Dancing with the Stars deed ik mee met de danslessen, en tegen het dichtgroeien deed ik dapper mee met de fitness. Wel beste lezers laat mij u dit zeggen, dansen en fitnessen op een deinend schip is nog niet zo eenvoudig. Het evenwichtsgevoel wordt behoorlijk getest! Ondanks dat er geen sprake was van storm hadden we af en toe toch een deining en golfslag van vier tot zes meter. Ook veel witte gezichten gezien deze week……… Met mij ging gelukkig alles goed, Nederlanders zijn van oudsher toch een zeevarend volk en dat verloochent zich natuurlijk niet in de afstamming. Ik ben de hele reis niet ziek geweest, alleen bijna uit bed gerold toen het schip een paar grote klappen op de golven maakte. Misschien dat het nog geholpen heeft dat ik een fervent liefhebber van achtbanen ben, het leek er namelijk af en toe wel op!

Het zanden van de greens krijgt op Kingston Beach een geheel nieuwe invulling voor mij.

Aangekomen in Hobart, de hoofdstad van Tasmanië (een Australische provincie), kunnen we niet terecht op de Royal Hobart Golf Club in verband met de preparatie voor de Australische amateurkampioenschappen. We begeven ons naar de Kingston Beach Golf Club, in potentie een aardige baan maar tijdens ons moment zwaar in onderhoud. Het zanden van de greens kreeg hier voor mij een geheel nieuwe betekenis. Met het zand van de Kingston Beach Golf Club nog in de haren varen we af naar Sydney, het eindstation van deze reis.

De gouden zonsopgang in Sydney.

Vroeg in de morgen komen we aan en de skyline van Sydney met de wereldberoemde concerthal schittert in de opkomende zon en laat een diepe indruk achter bij iedereen die vroeg is opgestaan om de aankomst hier mee te maken.

New South Wales, een mooie afsluiting van de reis.

Nauwelijks bijgekomen van deze sensatie moeten we alweer verzamelen voor de laatste ronde golf van deze reis. Maar wat voor een ronde, er wordt gespeeld op de wereldvermaarde New South Wales Golf Club (in 2010 op de 28e plaats van de 100 mooiste golfbanen van de wereld). We hebben hier te maken met een voortreffelijk onderhouden kruising tussen een seaside course en een links course met prachtige potbunkers. Vanaf de backtees meet de par-72 baan 6.232 meter. De holes direct langs de kust zijn onvervalste links holes en de landholes zijn holes à la Kennemer. Een prachtige combinatie en een uitdaging voor spelers van ieder niveau! Onmogelijk om hier de mooiste holes aan te duiden. Het in koloniale stijl opgetrokken clubhuis kijkt soeverein uit over de baan en de oceaan. Zonder meer een vorstelijke afsluiting van deze reis die mij tot in lengte van dagen zal bijblijven.

Als u van plan bent om ook zo’n reis te maken, maak dan niet dezelfde fout als ik maar blijf nog zeker drie dagen in Sydney, er is zoveel te zien. Ik ben helaas niet gebleven en nu moet ik dus jammer genoeg nog een keer terug alleen om Sydney nog eens goed te bekijken. Nou ja, dat moet dan maar……….

Tekst en foto’s: Eric Veenhuyzen

Info: http://www.vcktravel.nl

Comments are closed