Golf in Engeland: Hanbury Manor, een mix van oud en nieuw

Hanbury Manor, klassiek Engels met klassieke tuinen.

Als je de oprijlaan van Hanbury Manor op komt rijden en het majestueuze landhuis na de laatste bocht opdoemt waan je jezelf in het decor van een Engelse film of televisieserie. Het is dan ook helemaal niet ongepast dat zodra de taxi tot stilstand komt er direct een bediende naar buiten komt lopen om de bagage te verzamelen en je te begeleiden naar de receptie.

Hanbury Manor maakt deel uit van de Marriott hotelketen en is één van de zestien Hotel & Countryclubs die zij in Europa en Groot Brittanië exploiteert. Hanbury Manor is één van de zes vijfsterren accommodaties, de overige tien zijn allen viersterren accommodaties. Sinds enige jaren hebben de grote hotelketens (Marriott, Hilton, Sonesta, Intercontinental en de ACCOR Groep) het golftoerisme ontdekt en zich wereldwijd serieus op deze markt geworpen.

Het grote landhuis ademt stijl en klasse uit.

Hanbury Manor stamt uit 1730 en heette oorspronkelijk Poles. Pas in 1800 kwam het landgoed in handen van Sampson Hanbury, één van de directeuren van de destijds belangrijke Londense brouwerij Truman, Hanbury & Buxton. In 1890-1891 werd het oorspronkelijke huis gesloopt en nieuw opgetrokken in Jacobijnse stijl naar een ontwerp van het architectenduo Ernest George en Harold Peto. In 1913 kwam het landgoed in handen van de zakenman Henry King en het was deze Henry King die een negen holesbaan liet aanleggen door Harry Vardon. Helaas heeft Henry King hier niet lang van kunnen genieten, hij stierf in 1920. Totdat Hanbury Manor in 1996 in handen van de Marriott keten kwam, was het tot 1986 eerst nog een meisjesinternaat waarna het pas in 1990 werd getransformeerd tot Hotel & Country Club.

Even terug naar Harry Vardon die één van de kleurrijke figuren uit de golfgeschiedenis was. Geboren als zoon van een tuinman kwam hij als jochie in aanraking met golf als caddie van de baas van zijn vader om later als professional van 1897 tot 1903 zes keer achter elkaar het  British Open en in 1900 het US Open te winnen vijf jaar nadat zijn landgenoot Horace Rawlins in 1895 de eerste US Open won. Harry Vardon heeft de zogenaamde “overlapping grip” populair gemaakt en publiceerde in 1926 de beroemde golfstandaard “How to play golf by Harry Vardon”.

Prachtige bunkers ook op deze baan.

De oorspronkelijk 9 holes die door Harry Vardon zijn ontworpen zijn door Jack Nicklaus II (jawel, de zoon van) aangepast en aangevuld tot een 18 holes championship course. In 1991 werd de nieuwe baan in de aanwezigheid van Jack Nicklaus II geopend met een demonstratiewedstrijd tussen de twee Engelse golflegendes Tony Jacklin en David Stockton. Het duurde niet lang voordat de kwaliteit van de baan ook door de tourprofessionals werd herkend. Al in 1996 werd er voor de eerste keer door de dames PGA professionals gespeeld en van 1997 tot en met 1999 was Hanbury Manor gastheer voor het English Open en staat sindsdien nog steeds op de lijst van officieel goedgekeurde golfbanen voor de PGA tour.

Genoeg over de geschiedenis van Hanbury Manor, we zijn uiteindelijk gekomen om te golfen! Uiteraard moet er vooraf even worden ingeslagen en het chippen en putten geoefend worden. De driving range is een aparte ervaring, hij is namelijk niet zo groot en ligt ingeklemd tussen de 10e en de 18e hole en is niet afgeschermd door hekken of netten. Men wordt dan ook vriendelijk verzocht om niet met hout in te slaan opdat de spelers op de 10e en de 18e hole geen gevaar lopen. Wel fijn is dat je vanaf het gras mag slaan, hiervoor is een strook afgebakend tussen twee touwen die op het gras liggen. De oefengreen geeft een mooie indicatie van de kwaliteit van de greens: snel en moeilijk te lezen.

Als je snel kijkt lijkt het net Jack Nicklaus.....

Op naar de tee van de eerste hole. Hier worden we opgewacht door Alan Highgate, de headpro van de club die ons zal starten. Als ik hem stiekem van opzij bekijk bedenk ik dat hij mij wel erg bekend voorkomt, en opeens weet ik het, hij lijkt op Jack Nicklaus! De gelijkenis is werkelijk treffend. Blijkbaar ben ik niet de eerste die dat vindt want hij grapt direct dat hij zich af en toe anoniem onder de mensen begeeft, goed gevoel voor humor die Engelsen!

De “nieuwe” eerste negen holes kronkelen zich door een geaccidenteerd terrein en hebben een open en Amerikaans karakter . Volgens de kenners heeft Jack Nicklaus II bij het ontwerpen van deze baan een aantal van de truuks van zijn vader gebruikt, zoals de geliefde dubbele fairways en veel dreigende waterpartijen. De baan is een par 72 en meet van de heren medal tees 6.678 yards (± 6.010 meter).

Het imposante hotel is vanaf vele plekken in de baan zichtbaar.

De eerste hole is al direct een voorbeeld van een typische Jack Nicklaus hole. Een par 4 met een verhoogde tee en een dubbele fairway waardoor je de hole naar keuze als een dogleg over links of een dogleg over rechts kunt spelen. Tussen de twee fairways in zijn geen bomen maar wel hele zware rough waar je je bal niet makkelijk in terug vindt. Als je voldoende lengte en moed hebt en ook nog recht bent kun je de verhoogde green ook rechtstreeks aanspelen. Om dat te doen heb je wel een carry van ongeveer 240 meter nodig om over de bunkers te komen die de green aan de voorkant bewaken. Een uitdagende start. Ook leuk is hole 3, een par 4 van 425 yards vanwege de twee “St. Andrews” bruggetjes en een uitdagende approach over het water.

De achtste hole, weer een par 4 van 425 yards, is zonder meer de lastigste hole en heeft dan ook stroke index 1. Vanaf de tee ziet de fairway er smal uit en de hele rechterzijde is out of bounds. Waar je ook op de fairway ligt, je approach is altijd een lange slag naar een verhoogde green (dus één of twee stokjes meer) die aan de linkerkant beschermd wordt door een flinke vijver en rechts door een flinke grasbunker. Bovendien lopen de green en de fairway vlak voor de green af naar het water. Als je deze hole in par speelt dan ben je een echte koning!

Na negen holes is het heerlijk om even pauze te nemen bij het Half Way House.

Na negen holes even uitrusten bij het Halfway House waar naast de thee ook de typische Engelse sandwiches en broodjes met gebakken ei, worst en bacon verkrijgbaar zijn.

De tweede negen holes zijn gevormd uit de oorspronkelijke negen holes die door Harry Vardon  zijn ontworpen en hebben het karakter van een traditionele parkbaan met fairways die geflankeerd worden door hoge statige oude bomen. Uit respect en om Harry Vardon te eren zijn twee van de oorspronkelijke bunkers uit zijn ontwerp bewaard gebleven. Eén ervan, in de buurt van de tee van hole 11 lijkt daar doelloos te zijn neergelegd. De andere is te vinden op hole 16. Bij beide bunkers staat een bordje met een inscriptie om aan Harry Vardon te memoreren. Af en toe breekt de zon door en laat zijn gouden stralen vallen op het Manor dat vanuit diverse plaatsen op de baan zichtbaar is.

De aanwezigheid van Harry Vardon is bijna voelbaar....

Als ik na afloop van de ronde de baan afloop kan ik niet anders dan vaststellen dat de baan er zeer verzorgd uitziet, de greens, fairways, bunkers, alles ziet er perfect verzorgd uit. Later blijkt dat de greens en de bunkers met de hand worden gemaaid en verzorgd. Maaimachines worden alleen voor de fairways en de rough gebruikt. de medewerkers van het greenkeepersteam die je tegenkomt zijn er trots op hier te werken en leggen veel eer in hun werk. Als ik de greenkeeper een compliment geef, glimt hij van trots.

Zou Harry Potter hier ook komen?

Het hotel is precies wat je je van een Engels landhuis voorstelt. Veel donker hout en een klassieke inrichting. Eén van de zalen zou zelfs niet misstaan in een Harry Potter film. Bij het diner valt mij wederom op dat er in Engeland tegenwoordig zeer smakelijk gekookt wordt. Alle clichés over dat je in Engeland niet goed kunt eten kunnen wat mij betreft direct de prullenbak in, dat is echt verleden tijd! Later, na het eten wordt natuurlijk nog “kort” aan de bar verpoosd. Op de vraag hoe laat de bar dicht gaat krijgen wij het enige goede antwoord: “Wij gaan dicht als de laatste gast naar bed gaat!”. Fantastisch personeel daar, geldt uiteraard voor de gehele staf! Als ik de volgende dag heb uitgecheckt en vertrek, heb ik al direct last van heimwee……….

Tekst en foto’s: Eric Veenhuyzen

Comments are closed